Inmiddels zijn we maanden verder, inclusief een lockdown. Wat een bijzondere tijd is dit, waarin ik vanaf najaar 2019, dankzij Jeannet als coach naast mij, een nieuw ontwikkelingspad heb kunnen inslaan. Het is een pad dat me enorm gelukkig maakt doordat ik het vol levenslust en levensplezier bewandel; waarop ik met vergrote intensiteit mijn gelieven, vrienden en collega’s en studenten ontmoet; en dat me met heel groot plezier laat experimenteren met verschillende vormen van makerschap.
Hoe liet dit pad zich nou vinden? Tijdens de coachingswandelingen met Jeannet cirkelden we er steeds dichter naartoe. Ons tempo werd in de loop van het traject trager. Jeannet zette het soms ook even stil, door aandacht te geven aan een opvallende boom of bloem. Daar keken we dan samen naar, en zagen al dan niet een verband met iets wat we op dat moment bespraken. Of ze kwam met een experimentje, dat ook tot een verrassend inzicht leidde. Het ging altijd om het langzaam afpellen van een vraagstuk dat ter plekke opkwam. Dat opkwam omdat Jeannet ergens op inhaakte, begon met doorvragen. Daar is zij een kei in, namelijk: vragen vragen vragen. Soms brengen haar vragen een omvattende lijn in voor je gevoel heel uiteenlopende onderwerpen; soms prikken ze iets door; soms brengen ze je tot stilte; zelden zijn ze meteen te beantwoorden. Waar Jeannet ook bijzonder goed in is, is afstemmen op de ander. En het derde essentiële waar ze goed in is, is haar openheid om samen te zoeken.
Waarom ik behoefte had aan wandelcoaching, tot slot? Voor de tweede professionele keer was ik in een diepe kuil, gecamoufleerd met takkenbossen, gebladerte en puin, gevallen en opnieuw moest ik eruit klimmen. Maar dit keer wilde ik dat doen zonder helm, en met kleerscheuren, schaafwonden en butsen. Mijn leidinggevende bood me daar coaching bij aan, uiteraard in de natuur. Fijn! Ik weet nog goed dat ik het eigenlijk gek vond om Jeannet tijdens onze eerste afspraak te vertellen hoe ik dan was gevallen, en wat ik dacht dat er nodig was om echt uit de kuil te komen; ik wist dat nog niet zo goed allemaal, maar zij zag ‘t al, dacht ik. Naast het opkrabbelen uit de kuil, ben ik vervolgens ook van de hoge berg zand gerold, die bij het graven van de kuil was ontstaan. Uiteindelijk met beide voeten gewoon op de grond kwam ik, al zwervend met Jeannet door veld en beemd, op het nieuwe kronkelpad vol schoonheid, liefde en makerschap. Ja, zo is het gegaan.
